Rozdroża europejskiego rynku PV w 2026 r

W marcu 2026 roku oficjalnie opublikowano unijną ustawę o akceleratorach przemysłowych, która nakłada ograniczenia na chińskie projekty fotowoltaiczne i wywołuje reakcję łańcuchową. Koszty aukcji we Włoszech wzrosły o 17%, moc zainstalowana w Europie spadła po raz pierwszy od dziesięciu lat, a masowa przerwa w dostawie prądu na Półwyspie Iberyjskim zaalarmowała,-jak zrównoważyć ochronę przemysłu i transformację energetyczną?

Słowa kluczowe: europejska transformacja energetyczna, ograniczenia importu fotowoltaiki, ustawa o akceleratorze przemysłowym, chińskie moduły fotowoltaiczne, wymagania dotyczące zawartości krajowej, cel-zero netto, stabilność sieci, tempo wdrażania magazynowania energii

Rok 2025 będzie rokiem kluczowym dla europejskiego przemysłu fotowoltaicznego, pełnym sprzeczności.

Z jednej strony UE ogłosiła, że ​​osiągnęła swój cel w zakresie instalacji fotowoltaicznych (PV) o mocy 400 GW przed terminem, zwiększając łączną moc zainstalowaną do 406 GW. Z drugiej strony pojawia się niebezpieczny sygnał,-po raz pierwszy od 2016 r. roczna liczba instalacji fotowoltaicznych w Europie będzie spadać-z-roku, z 65,6 GW w 2024 r. do 65,1 GW w 2025 r. Co bardziej niepokojące, oczekuje się, że ta tendencja spadkowa utrzyma się do 2027 r., przez co cel 750 GW na rok 2030 będzie coraz bardziej odległy.

W tym krytycznym momencie, 4 marca 2026 r., Komisja Europejska oficjalnie opublikowała ustawę o akceleratorze przemysłowym (IAA), proponując wdrożenie polityki „Made in the EU First” w zamówieniach publicznych i projektach wspieranych finansowo poprzez rygorystyczne wymogi dotyczące treści lokalnych. Chiny są wyraźnie wyłączone z listy „zaufanych partnerów”.

Gdy „akcelerator” transformacji energetyki napotyka „hamulce” protekcjonizmu przemysłowego, Europa stoi na rozdrożu, gdzie musi podjąć kluczową decyzję.

Zmiana rynku: od ekspansji do dostosowania strukturalnego

1. Trzy czynniki stojące za pierwszym spadkiem mocy zainstalowanej

Kurczenie się europejskiego rynku fotowoltaiki w 2025 r. nie jest dziełem przypadku. Według danych SolarPower Europe rynek fotowoltaiki dla gospodarstw domowych dramatycznie się skurczył, spadając z 28% nowych instalacji w 2023 r. do 14% w 2025 r. Zmiana ta wynika z kombinacji czynników:

Po pierwsze, zmniejszenie dotacji. W okresie po-kryzysie energetycznym kraje ograniczały programy wsparcia dachów budynków mieszkalnych. Wycofanie polityki wsparcia w krajach takich jak Włochy bezpośrednio doprowadziło do gwałtownego skurczenia się ich rynków mieszkaniowych.

Po drugie, wysokie koszty finansowania. Wyższe koszty finansowania zewnętrznego i zaostrzone warunki kredytowania hamują rozwój projektów.

Po trzecie, wąskie gardła w absorpcji sieci. Masowa awaria prądu na Półwyspie Iberyjskim w dniu 28 kwietnia 2025 r. była sygnałem alarmowym--ze względu na przenikanie energii odnawialnej przekraczające 40% i niewystarczającą bezwładność sieci, Hiszpania i Portugalia doświadczyły natychmiastowej utraty mocy około 15 GW, co stanowi 60% ich całkowitego obciążenia.

2. Zmiana cyklu z „szybkiej instalacji” na „redukcję zapasów”

Dane SMM pokazują, że europejski rynek fotowoltaiki przeszedł pełny cykl „akumulacji-wyczerpywania-zapasów”:

2024: Ciągłe gromadzenie zapasów: zapasy wzrosły z około 25 GW na początku roku do historycznego szczytu wynoszącego ponad 50 GW w listopadzie.

Pierwsza połowa 2025 r.: Głębokie wyczerpywanie zapasów: do czerwca zapasy spadły do ​​najniższego rocznego poziomu około 30 GW, a dystrybutorzy znacznie ograniczali nowe zakupy.

Druga połowa 2025 r.: Wahania i dostosowania: zapasy utrzymywały się na poziomie około 33 GW, a rynek wszedł w tryb zakupów „w samą porę”-in-.

Oznacza to, że „ekstensywny” model wzrostu opierający się wyłącznie na eksporcie modułów nie jest już w Europie zrównoważony.

Zmiana polityki: ustawa o akceleratorach przemysłowych oficjalnie wchodzi w życie

1. Podstawowe przepisy ustawy

4 marca 2026 roku, po licznych opóźnieniach, ostatecznie opublikowano ustawę o akceleratorze przemysłowym. Jego podstawowa zawartość obejmuje:

Progi w zakresie zamówień publicznych: obowiązkowe wymagania dotyczące „wyprodukowano w UE” są nałożone na branże strategiczne, takie jak stal, cement, aluminium i przemysł samochodowy, i mogą zostać rozszerzone na branże-energochłonne, takie jak chemikalia.

Warunki dostępu do inwestycji: W przypadku dużych projektów obejmujących pojedynczą inwestycję przekraczającą 100 mln euro w strategicznych dla UE branżach, jeżeli na jedno państwo trzecie przypada ponad 40% globalnych mocy produkcyjnych, należy wdrożyć transfer technologii i wiedzy, spełnić lokalne wymogi produkcyjne, a odsetek lokalnych pracowników w UE nie może być mniejszy niż 50%. Przepis ten dotyczy głównie Chin-w czterech głównych obszarach: akumulatorów, pojazdów elektrycznych, fotowoltaiki i kluczowych surowców. Globalna moc produkcyjna Chin stanowi ponad 40% w każdym z nich.

System wyłączności „Zaufany partner”: traktowanie „równoważne pochodzeniu z UE” jest przyznawane wyłącznie krajom, które podpisały umowy o wolnym handlu z UE lub są stronami Porozumienia w sprawie zamówień rządowych; Chin nie ma na tej liście.

2. Wewnętrzne nieporozumienia i zewnętrzne kontrowersje

Po opublikowaniu projektu ustawy sprzeciw nadal narastał.

W UE Francja wyraźnie popiera projekt ustawy, ale większość państw członkowskich, w tym Niemcy, Szwecja, Czechy, Estonia, Finlandia i Holandia, wyraziła obawy. Niemiecka kanclerz Merz publicznie skrytykowała minimalny próg procentowy dla towarów „Made in the EU”, podkreślając, że preferencyjne traktowanie towarów wyprodukowanych w kraju powinno być stosowane jedynie w „ostateczności”. Niemieckie Stowarzyszenie Przemysłu Motoryzacyjnego ostrzegło, że ustawa siłą odcina globalny łańcuch dostaw, odchodząc od podstawowego kierunku, jakim jest redukcja obciążeń i zwiększanie wydajności. Ola Källenius, prezes zarządu Mercedes-Benz, bez ogródek stwierdził: „Środki protekcjonistyczne są równoznaczne z„ przecięciem ekosystemu przemysłowego piłą łańcuchową ”, co ostatecznie wywołuje reakcję łańcuchową w postaci rosnących cen, kurczenia się rynków i odwetu handlowego”.

Na arenie międzynarodowej Wielka Brytania, Japonia i Kanada wyraziły poważne niezadowolenie. Chińskie Ministerstwo Handlu stwierdziło 6 stycznia, że ​​„protekcjonizm nie może zwiększyć konkurencyjności; otwartość i współpraca to właściwa droga do rozwoju” oraz że podejrzewa się, że odpowiednie klauzule naruszają zasadę największego-faworyzowania-narodu (KNU).

Warto zauważyć, że nawet w Komisji Europejskiej są podziały: Ségolène odpowiedzialna za sprawy przemysłowe opowiada się za rygorystycznymi przepisami, natomiast Šefčovič odpowiedzialny za handel opowiada się za bardziej otwartym podejściem. Projekt ustawy wymaga jeszcze dopracowania w drodze konsultacji Parlamentu Europejskiego z państwami członkowskimi UE, a jego treść może jeszcze podlegać istotnym korektom.

Włochy ostrzegają: wysokie koszty protekcjonizmu

Włochy stają się „wiodącym wskaźnikiem” obserwacji konsekwencji ograniczeń importowych.

1. „Szok” rynku aukcyjnego

Na aukcjach fotowoltaicznych w ramach mechanizmu motywacyjnego FerX projekty wyraźnie zakazujące stosowania chińskich modułów, ogniw i falowników odnotowały gwałtowny spadek zwycięskich ofert o ponad 85% w porównaniu z poprzednią rundą. Ceny zwycięskich ofert na pozostałe projekty wzrosły o 17,6%.

Analitycy ING zauważyli w swoim raporcie „2026 Energy Outlook”: „W grudniu 2025 r. Włochy stały się pierwszym krajem UE, który wprowadził zakaz chińskich modułów, ogniw i falowników udziału w aukcjach fotowoltaicznych. Oczekuje się, że w 2026 r. inne państwa członkowskie wprowadzą podobne zasady-albo całkowicie zakażą chińskich modułów, albo traktują priorytetowo zakup modułów-wyprodukowanych w UE. Chociaż środki te wspierają produkcję krajową, korzyści będą wymagały czasu.

2. Krajowe moce produkcyjne są niewystarczające

Podstawowy problem polega na braku równowagi pomiędzy podażą-popytem. Obecnie europejska krajowa zdolność produkcyjna fotowoltaiki wynosi zaledwie około 10 GW/rok, podczas gdy docelowa moc instalacyjna na rok 2030 wynosząca 700 GW oznacza średnie roczne zapotrzebowanie na poziomie ponad 70 GW. Nawet najbardziej optymistyczny plan UE zakłada jedynie osiągnięcie 30 GW pełnej-mocy łańcucha do 2030 r.

Moduły-wyprodukowane w Europie są o 30-50% droższe niż produkty importowane. ING ostrzega: „Wkrótce porzucenie tanich produktów z Chin-Na Chiny przypada 98% importu paneli fotowoltaicznych do UE – może to spowodować wzrost kosztów, zakłócić współpracę z dostawcami i spowolnić instalację”.

Wyzwania transformacyjne: stabilność sieci i rozwój magazynowania energii

1. Ograniczenie zmniejsza plony

Dane z rynku greckiego ujawniają wyzwania stojące przed elektrowniami wykorzystującymi wyłącznie fotowoltaikę (PV). Według Greckiego Stowarzyszenia Producentów Fotowoltaiki ograniczenie wyniosło 1,85 TWh w 2025 r., co oznacza dziesięciokrotny wzrost rok-do- roku i dotyczyło głównie okresu szczytowego wytwarzania energii od 9:00 do 16:00. Ta nietechniczna utrata mocy bezpośrednio obniża wewnętrzną stopę zwrotu (IRR) projektów, a niektóre istniejące projekty nie są już w stanie pokryć kosztów finansowania, co skłania instytucje finansowe do zaostrzenia akcji kredytowej dla projektów wyłącznie fotowoltaicznych.

2. Magazynowanie energii: od opcjonalnego do niezbędnego

Europejski rynek energii elektrycznej boryka się z niedopasowaniem pomiędzy szczytową produkcją energii fotowoltaicznej a szczytowym zapotrzebowaniem na energię elektryczną, co skutkuje nadwyżkami mocy w południe i często ujemnymi cenami energii elektrycznej. Pod wpływem rynkowych mechanizmów cenowych zapotrzebowanie na magazynowanie energii szybko rośnie.

Według Międzynarodowej Agencji Energetycznej nowe możliwości magazynowania energii w Europie osiągną poziom 30 GWh w 2025 r., co oznacza-roczny-wzrost o 39%; wśród których zdolność-do magazynowania energii na dużą skalę w Niemczech wzrośnie o 180%. Dane badawcze EUPD Research pokazują, że pojemność akumulatorów w Europie przekroczy 29 GWh w 2025 r., co oznacza wzrost o ponad 36% rok do roku.

Nacisk rynku przesuwa się z prostych modułów fotowoltaicznych na produkty-na poziomie systemu, które integrują fotowoltaikę, magazynowanie energii i interfejsy wirtualnej elektrowni. Aktywa posiadające elastyczne możliwości dostosowania i zdolność reagowania na polecenia wysyłki z sieci pozostaną konkurencyjne na rynku spot energii elektrycznej, natomiast projekty czysto fotowoltaiczne pozbawione możliwości dostosowawczych zagrożone są eliminacją przez rynek.

Równowaga: znalezienie trzeciej drogi

Stojąc przed dylematem „ochrona produkcji” czy „ochrona transformacji”, UE potrzebuje bardziej etapowego projektu polityki.

Po pierwsze, należy uwzględnić wymiar czasowy luki w wydajności. W okresie przejściowym obejmującym lata 2025–2027 należy odpowiednio złagodzić obowiązkowe wymogi dotyczące lokalizacji kluczowych komponentów. Po wstępnym ustaleniu lokalnych mocy produkcyjnych po roku 2028 należy stopniowo zwiększać udział lokalnych komponentów. Przymusowe wypełnienie luki popytowej na poziomie 70 GW 10 GW lokalnych mocy produkcyjnych spowoduje jedynie powtórzenie błędów Włoch.

Po drugie, należy zmienić metody wsparcia z barier handlowych na bariery techniczne. Zwiększenie dotacji na badania i rozwój dla technologii akumulatorów-nowej generacji (heterozłącze, tandem perowskitowy), ustanawiając przewagę konkurencyjną w czołówce technologii, zamiast polegać na zamykaniu rynków.

Po trzecie, dywersyfikacja łańcucha dostaw nie jest równoznaczna z „de-sinizacją”. Wprowadzenie różnorodnych dostawców z Indii i Azji Południowo-Wschodniej stworzy-wielostronny krajobraz konkurencyjny-zapewniający konkurencyjność kosztową, jednocześnie ograniczając ryzyko geopolityczne.

Po czwarte, priorytetem polityki powinna być infrastruktura magazynowania energii. Zamiast nakładać liczne ograniczenia na pozyskiwanie komponentów, lepiej promować rozwój możliwości integracji systemów „fotowoltaicznych + magazynowania energii”, aby wyeliminować rzeczywiste wąskie gardło w absorpcji sieci.

Ustawa o akceleratorze przemysłowym jest nadal poddawana przeglądowi legislacyjnemu, co pozostawia pole do optymalizacji polityki. Jednak okno możliwości dla Europy się zawęża-oczekuje się, że zainstalowana moc spadnie po raz pierwszy w 2025 r., cel na rok 2030 staje się coraz bardziej odległy, stabilność sieci bije na alarm, a przejście na magazynowanie energii jest nieuchronne.

Jeśli ustawa ostatecznie stanie się „krajowym parasolem ochronnym”, wznoszącym wysokie mury, nie ochroni słabego sektora produkcyjnego, ale raczej rosnące koszty energii i stopniowo zwalniające tempo transformacji. Wzrost kosztów we Włoszech o 17% stał się już ostrzeżeniem.

Prawdziwa ochrona przemysłu kształtuje konkurencyjność poprzez otwartość; prawdziwa transformacja energetyczna ma na celu osiągnięcie-wygranych wyników poprzez pragmatyczną współpracę. W roku 2026, będącym kluczowym punktem zwrotnym dla światowego rynku fotowoltaiki, w którym nastąpi przejście od zwiększania skali do jakości i wydajności, Europa musi znaleźć równowagę między ambicjami przemysłowymi a realiami transformacji, zapewniając, że energia słoneczna naprawdę stanie się „silnikiem”, a nie „wąskim gardłem”.

Źródła danych: SMM, SolarPower Europe, EUPD Research, ING Energy Outlook 2026, Międzynarodowa Agencja Energetyczna, PV Magazine, Legal Daily