Wspólne warunki fotowoltaiczne

Współczynnik dopasowania mocy odnosi się do stosunku mocy podzespołów elektrowni fotowoltaicznej do mocy falownika, czyli stosunku dopasowania mocy=mocy zainstalowanej systemu fotowoltaicznego/mocy znamionowej systemu fotowoltaicznego. W projektowaniu i budowie elektrowni fotowoltaicznych ważnym parametrem jest współczynnik dopasowania mocy, który odzwierciedla stopień dopasowania elementów fotowoltaicznych do falowników.

Odpowiednie zwiększenie współczynnika dopasowania mocy może poprawić stopień wykorzystania innych urządzeń w pewnym zakresie, rozwodnić koszty inwestycji, zmniejszyć koszty budowy i koszty wytwarzania energii, a także sprawić, że moc wyjściowa będzie płynniejsza i poprawi przyjazność sieci. Jednakże zbyt wysoki współczynnik dopasowania pojemności może również powodować pewne problemy, takie jak nadmierny prąd zwiększa straty w linii i komponentach, zmniejszając w ten sposób wydajność systemu. Dlatego przy wyborze stosunku objętościowego należy kompleksowo wziąć pod uwagę różne czynniki i dokonać rozsądnych projektów i wyborów w oparciu o rzeczywiste warunki.

Parytet sieci oznacza, że ​​wytwarzanie energii słonecznej może osiągnąć taką samą opłacalność jak tradycyjna energia zarówno po stronie wytwarzania energii, jak i po stronie użytkownika, co oznacza, że ​​można w rozsądny sposób zagwarantować zysk z wytwarzania energii fotowoltaicznej, a koszt zakupu energii elektrycznej przez użytkownika jest również niższy niż koszt wytwarzania energii z fotowoltaiki. Jest to jeden z ważnych sposobów osiągnięcia energii odnawialnej jako głównego źródła energii.

Parytet po stronie wytwarzania energii oznacza, że ​​produkcja energii fotowoltaicznej może osiągać rozsądne zyski nawet jeśli jest kupowana po cenie energii elektrycznej podłączonej do sieci, równej cenie energii tradycyjnej (bez dotacji). Wymaga to ciągłego doskonalenia i innowacji w sprzęcie, technologii i zarządzaniu fotowoltaicznym, aby obniżyć koszty wytwarzania energii fotowoltaicznej oraz poprawić jej ekonomiczność i konkurencyjność.

Parytet po stronie użytkownika oznacza, że ​​koszt wytworzenia energii fotowoltaicznej jest niższy od ceny sprzedaży energii elektrycznej, co pozwala użytkownikom na zakup energii po niższej cenie. Wymaga to zastąpienia i modernizacji energetyki tradycyjnej poprzez rozsądne planowanie i harmonogramowanie wytwarzania energii fotowoltaicznej, a także skuteczny nadzór i regulację rynku energii elektrycznej.

Ze względu na rodzaj użytkownika i koszt jego zakupu energii elektrycznej można go podzielić na parytet użytkownika przemysłowego, komercyjnego i mieszkaniowego. Ponieważ użytkownicy przemysłowi i komercyjni charakteryzują się dużym zużyciem energii elektrycznej i wysokimi cenami energii, występuje u nich duże zapotrzebowanie i akceptacja dla wytwarzania energii fotowoltaicznej. Ponieważ jednak użytkownicy indywidualni charakteryzują się niewielkim zużyciem energii elektrycznej i niskimi cenami energii, muszą oni wzmocnić wytyczne i promocję w zakresie wsparcia politycznego, reklamy i edukacji.

Godziny użytkowania urządzeń wytwarzających energię są ważnym wskaźnikiem mierzącym efektywność operacyjną urządzeń wytwarzających energię w regionie. Wskazuje średnią liczbę godzin pracy urządzeń wytwarzających energię w regionie przy pełnym obciążeniu w określonym przedziale czasu. Innymi słowy, jest to stosunek wytwarzanej energii do mocy zainstalowanej, odzwierciedlający stopień wykorzystania sprzętu.

Załóżmy, że wytwarzana energia wynosi E, a moc zainstalowana to C. Następnie wzór na godziny wykorzystania urządzeń wytwarzających energię jest następujący: godziny wykorzystania=E/C.

Według tego wzoru możemy obliczyć godziny pracy urządzeń energetycznych w dowolnym okresie.

Zgodnie ze wzorem: godziny wykorzystania=E/C, zakładając, że produkcja energii wynosi 10,000 megawatogodzin, a moc zainstalowana wynosi 5,000 megawatów, godziny wykorzystania wynoszą : 2 godziny.

Skrzynka przyłączeniowa jest jednym z ważnych urządzeń w fotowoltaicznym systemie wytwarzania energii, który można podzielić na skrzynkę przyłączeniową prądu stałego i skrzynkę przyłączeniową prądu przemiennego.

Główną funkcją skrzynki połączeniowej DC jest zapewnienie uporządkowanego połączenia i konwergencji modułów fotowoltaicznych. Stanowi pomost pomiędzy modułami fotowoltaicznymi a falownikami. W fotowoltaicznym systemie wytwarzania energii prąd wyjściowy każdego modułu fotowoltaicznego jest ograniczony, a cały system musi generować wyższy prąd, aby działać prawidłowo. Dlatego w celu zwiększenia prądu wyjściowego należy połączyć wiele modułów fotowoltaicznych. Rolą skrzynki przyłączeniowej prądu stałego jest zbieranie prądu wyjściowego tych modułów fotowoltaicznych i przesyłanie go do falownika.

Główną funkcją skrzynki przyłączeniowej prądu przemiennego jest zbieżność prądu wyjściowego wielu falowników i ochrona falownika przed uszkodzeniem ze strony/obciążenia podłączonego do sieci prądu przemiennego. Jest to ważne urządzenie zabezpieczające na wyjściu falownika, które może skutecznie zapobiegać uszkodzeniu falownika na skutek przetężenia. Ponadto skrzynka przyłączeniowa prądu przemiennego może również służyć jako punkt odłączenia wyjścia falownika, co poprawia bezpieczeństwo systemu i chroni bezpieczeństwo personelu instalującego i konserwującego.

Krótko mówiąc, skrzynka przyłączeniowa jest niezbędną częścią fotowoltaicznego systemu wytwarzania energii. Może skutecznie gromadzić prąd modułów fotowoltaicznych, chronić falownik przed uszkodzeniami nadprądowymi oraz poprawiać bezpieczeństwo i stabilność systemu.

Odnosi się do procesu przyłączania energii elektrycznej wytworzonej przez system fotowoltaiczny do sieci elektroenergetycznej. Można stosować różne metody przyłączania do sieci, w zależności od różnych skal wytwarzania energii fotowoltaicznej i wymagań sieci.

W przypadku ogólnych użytkowników przemysłowych i komercyjnych, gdy moc systemu wytwarzania energii fotowoltaicznej wynosi 400 kW lub mniej, można zastosować połączenie z siecią niskiego napięcia 380 V. Metoda ta jest odpowiednia dla małych elektrowni fotowoltaicznych lub rozproszonych systemów wytwarzania energii fotowoltaicznej, a energia elektryczna może być bezpośrednio przesyłana do sieci elektroenergetycznej niskiego napięcia.

Jeżeli moc systemu wytwarzania energii fotowoltaicznej wynosi od 400 kW-2MW, do podłączenia do sieci niskiego napięcia można wykorzystać wiele punktów przyłączenia do sieci, zgodnie z rzeczywistymi warunkami. Metoda ta jest odpowiednia dla średniej wielkości elektrowni fotowoltaicznych lub rozproszonych systemów wytwarzania energii fotowoltaicznej, a energia elektryczna może być przesyłana do sieci elektroenergetycznej niskiego napięcia poprzez wiele punktów przyłączenia do sieci.

Gdy moc systemu wytwarzania energii fotowoltaicznej przekracza 2MW, wymagane jest przyłączenie do sieci 10kV. Metoda ta jest odpowiednia dla dużych elektrowni fotowoltaicznych lub scentralizowanych systemów wytwarzania energii fotowoltaicznej, a energia elektryczna może być przesyłana do sieci elektroenergetycznej wysokiego napięcia liniami przesyłowymi 10 kV.

Gdy moc systemu wytwarzania energii fotowoltaicznej przekracza 6MW, wymagane jest przyłączenie do sieci 35kV. Metoda ta jest odpowiednia dla bardzo dużych elektrowni fotowoltaicznych lub scentralizowanych systemów wytwarzania energii fotowoltaicznej i umożliwia przesyłanie energii elektrycznej do sieci energetycznej wysokiego napięcia liniami przesyłowymi 35 kV.

Konkretny sposób podłączenia do sieci musi odnosić się do wymagań lub sugestii lokalnego przedsiębiorstwa energetycznego. W różnych regionach i przedsiębiorstwach zajmujących się sieciami energetycznymi mogą obowiązywać różne przepisy i wymagania. Dlatego przy podłączaniu elektrowni fotowoltaicznych do sieci konieczne jest pełne zrozumienie polityki i przepisów lokalnego przedsiębiorstwa energetycznego oraz wybranie odpowiedniego sposobu przyłączenia do sieci w zależności od aktualnej sytuacji. Jednocześnie należy wziąć pod uwagę stabilność sieci elektroenergetycznej, jakość i bezpieczeństwo energii elektrycznej itp., aby zapewnić bezpieczne i stabilne podłączenie fotowoltaicznego systemu wytwarzania energii do sieci elektroenergetycznej.

Kable AC i DC to kable używane do przesyłania prądu przemiennego i stałego. W zależności od środowiska użytkowania i przeznaczenia można je podzielić na kable prądu przemiennego i kable prądu stałego.

Kable prądu przemiennego służą głównie do łączenia źródeł prądu przemiennego i urządzeń elektrycznych, takich jak generatory, transformatory, silniki itp. Ze względu na charakterystykę prądu przemiennego, prąd w kablach prądu przemiennego zmienia się wraz ze zmianą napięcia, dlatego konieczne jest używaj kabli, które są w stanie wytrzymać takie zmiany. Do powszechnie stosowanych kabli prądu przemiennego należą kable zasilające, kable napowietrzne z izolacją, kable sterujące itp.

Kable prądu stałego są stosowane głównie w systemach przesyłowych i dystrybucyjnych prądu stałego do przesyłania energii prądu stałego. W porównaniu z kablami prądu przemiennego prąd kabli prądu stałego nie zmienia się wraz ze zmianą napięcia, więc nie ma potrzeby rozważania problemu zmiany prądu, który należy wziąć pod uwagę w przypadku kabli prądu przemiennego. Powszechnie stosowane kable prądu stałego obejmują kable prądu stałego wysokiego napięcia, kable prądu stałego niskiego napięcia, kable do paneli słonecznych itp.

Przy wyborze kabli prądu przemiennego i stałego należy wybrać różne typy kabli w zależności od rzeczywistego środowiska użytkowania i celu. Jednocześnie należy wziąć pod uwagę takie czynniki, jak napięcie znamionowe, prąd, materiał izolacyjny i wytrzymałość kabla na napięcie, aby zapewnić bezpieczną i stabilną pracę kabla.

Jest to ogniwo słoneczne oparte na wysokiej jakości materiałach z krzemu monokrystalicznego i technologii przetwarzania. Zwykle jest opracowywany przy użyciu technologii takich jak teksturowanie powierzchni, pasywacja emiterów i domieszkowanie ścianek działowych w celu poprawy wydajności i stabilności ogniw słonecznych.

Rodzaj ogniwa słonecznego wykonanego z krzemu polikrystalicznego klasy słonecznej. Proces jego produkcji jest podobny do procesu wytwarzania ogniw słonecznych z krzemu monokrystalicznego. W porównaniu z monokrystalicznymi ogniwami słonecznymi, polikrystaliczne ogniwa słoneczne mają nieco niższą wydajność konwersji fotoelektrycznej i koszty produkcji.